رسول خدا را در خواب دید که به او می فرماید: چرا برای فرزند من شعر نمی گویی؟! بگو: باز این چه شورش است که در خلق عالم است.
محتشم از خواب بیدار شد و شروع به سرودن ترکیب بند عاشورایی خود کرد.

باران که شدی مپرس این خانه ی کیست سقف حرم و مسجد و میخانه یکیست باران که شدی، پیاله ها را نشمار جام و قدح و کاسه و پیمانه یکیست باران! تو که از پیش خدا می آیی توضیح بده عاقل و فرزانه یکیست بر درگه او چونکه بیفتند به خاک شیر و شتر و پلنگ و پروانه یکیست با سوره ی دل، اگر خدارا خواندی حمد و فلق و نعره ی مستانه یکیست این بی خردان، خویش خدا می داننداینجا سند و قصه و افسانه یکیست از قدرت حق، هرچه گرفتند به کار در خلقت حق، رستم و موریانه یکیست گر درک کنی خودت خدا را بینی درکش نکنی، کعبه و بتخانه یکیست.. مولانا

شبیه دخترکی شوق یک عروسک داشتچقدر بی تو دلم آرزوی کوچک داشتپس از شهود دو چشم سیاه خورشیدیدلم به صبح و به آن اختران شب شک داشتبه جز تو با همه باغ کاکتوسی بودتنم به قامت تو اشتیاق پیچک داشتمشامم از نفس و بوی تو معطر بادتنت عصاره ای از عطر یاس و میخک داشتمرا به جشن شبی بی ستاره روشن بردزنی که بر تن خود از ستاره پولک داشتدر این بلوغ مکدر به هر دروغ و فریبدلی به پاکی آب و زلال کودک داشتهمیشه همسفر ابر می شدم با توسفیر چشم تو با خویش بادبادک داشتدر این قفس که مرا از تو دور و تنها کردچقدر حنجره ام بغض یک چکاوک داشتبه یاد چشم تو آرام پلک می بندمکه بی تو خواب و خیا

نازنینم ، رنجش از دیوانگی هایم خطاستعشق را همواره ،با دیوانگی پیوند هاست شاید اینها امتحان ماست ،با دستور عشقورنه هرگز،رنجش معشوق را عاشق نخواست چند میگویی ،که از من شکوه ها داری بدللب که بگشایم ،مرا هم با تو چندان ماجراست عشق را ای یار ، با معیار بی دردی مسنجعلت عاشق طبیب من ، ز علت ها جداست با غبار راه ،معشوق است راز آفتابخاک پای دوست ،در چشمان عاشق توتیاست

ساغری،دردانه ای ،جانم به جانت بسته استگوهری،تک دانه ای،جانم به جانت بسته است یک شراب ناب داری در دو چشم خویشتنیاس یا بابونه ای،جانم به جانت بسته است هرکسی در این جهان میلش به سمتی میکشدمقصدی رندانه ای،جانم به جانت بسته است مثل مرجانی و دریا را تو زیبا میکنییک گل تک دانه ای،جانم به جانت بسته است شاعرانی مست اینجا، شعرشان در وصف توستساغری دردانه ای ،جانم به جانت بسته است... امیر اخوان